Vandaag is het een jaar geleden dat Gerard uit het Kennemer Gasthuis werd ontslagen en met zijn revalidatie begon. Er is zoveel gebeurt en tot vandaag de dag gaat Gerard nog steeds vooruit.

We zijn naar Curaçao geweest, wat spannend en warm was dat, maar na een paar dagen waren we aan de warmte gewend en was het heerlijk. Het vliegen vonden we allemaal veel te lang duren en op de luchthavens is het verschrikkelijk. We zijn intussen verhuist naar een appartement, ons mooie huis is verkocht, maar het doet heel veel pijn als we langsrijden en zien dat er andere mensen bezig zijn in onze tuin en onze garage. Het korte termijn geheugen van Gerard zal nooit goed komen. Hij vindt het vaak heel erg eng, dat hij dingen niet meer weet van vijf minuten geleden, of van dezelfde dag.

Vanaf morgen gaat hij naar het Zeehospitium om wat dingen te gaan doen, de muren komen op hem af en ik weet ook niet meer wat we kunnen gaan doen. De woensdagochtend is er een foto/filmgroep wat Gerard heel erg leuk zal gaan vinden, er zijn nog een paar mannen die hetzelfde hebben als Gerard. Het is een leuke mannengroep, ze gaan met z'n allen naar buiten en gaan fotograferen of filmen, daarna gaan ze de foto's of film bewerken op de computer. Op de dinsdagmiddag is er een kookgroep, omdat Gerard de beste is, zeg maar met zijn handicap, gaat hij de kok helpen met het uitzoeken van recepten en het bereiden hiervan. Dan komt er ook nog een ochtend of middag, waar we nog voor bezig zijn, dat is het technische gedeelte, dat is het helpen op de rolstoel reparatie afdeling. Ook komt er misschien een middag of ochtend waar hij kan zwemmen en fitnessen. Hij is geïndexeerd voor 6 dagdelen, dat zijn eigenlijk 3 hele dagen. We gaan het langzaam uitbreiden. Hij wordt netjes gehaald en gebracht door een taxibedrijf.

Het klinkt allemaal zo simpel voor ons mensen zonder hersenletsel. Maar voor Gerard is het fantastisch en ik hoop dat hij het naar zijn zin zal hebben.

We hebben ook een hondje gekocht, hij heet Max en is zo'n lieve Jack Russel. Hij is nu 3 maanden oud en gaat heerlijk wandelen met ons. Hij is voor het eerst afgelopen zondag naar het bos geweest en dat vond hij prachtig. Het is nog een beetje vervelend voor Gerard, want Max loopt alle kanten op. Maar hij luistert goed en is heel lief.

De fietstest waar we al een maand op hadden gewacht was eindelijk gepland. Gisteren heeft hij hem heel goed afgelegd. Geen problemen met het hart, bloeddruk bleef goed, na 15 minuten een beetje zweet, dus hij heeft een goede conditie. Gelukkig maar. Hij mag zelfs het pilletje voor de bloeddruk laten staan. Da's weer een pil minder.

Lezen gaat wel aardig, alleen begrijpt hij niet echt wat er staat en als de Logopodist dan vraagt waar het verhaaltje over ging, dan weet hij het niet meer. Hij zit nu in een schrijfgroep dus schrijven wordt ook geoefend.

Morgen weer naar de bedrijfarts en hem vertellen om de revalidatiearts van Gerard te bellen, omdat ik het idee heb na het vorige bezoek, dat hij denkt dat het Revalidatiecentrum niet veel aan Gerard doet. Maar dat kunnen ze bij het RRC veel beter zelf aan hem uitleggen.

Blij ben ik met mijn kinderen, die mij dingen uit handen nemen, als ze een dagje vrij hebben. Ze gaan dan wat met Gerard doen. Ook Jaap zijn broer, neemt hem zo nu en dan mee op sleeptouw. Dan heb ik ook even mijn handen vrij om wat in huis te doen en wat voor mezelf. Heb ik soms ook wel eens nodig. Want het is best zwaar, ik dacht dat doe ik wel even, maar ik ben toch een verzorger geworden, moet alles regelen, alles onthouden. Ik heb maar een agenda aangeschaft, want ik kan het allemaal niet meer bijbenen. Ik heb zelfs een wekker gezet voor zijn pil om 10.00 uur 's avonds die vergeet ik steeds. 's Avonds moet ik op tijd naar bed, omdat Gerard steeds vroeger wakker wordt en dan wil hij lekker en gezellig ontbijten. Ik moet er dan ook uit om hem te helpen, voor zijn pillen te zorgen en zijn eitje en voor de gezelligheid natuurlijk. Weinig tijd meer voor mezelf, maar ik zorg voor hem met liefde. Hij is zo hulpeloos....

We hebben vorige week alles even op een rijtje gezet. De beste therapie die Gerard nu nog nodig heeft is Logopedie. We vinden het heel belangrijk dat Gerard weer goed leert lezen en schrijven. Het is wel heel erg moeilijk voor hem en zeer vermoeiend. Maar we proberen het toch. Volgende maand gaan we proberen om een autorijles voor Gerard te regelen, want hij wil toch weer graag autorijden.

Ook krijgt hij nog Fysiotherapie, wat nu op een laag pitje staat, omdat hij een slijmbeursontsteking in zijn schouder heeft. Doordat zijn schouderblad een soort van verlamd is gebruikt hij zijn arm niet goed en daardoor krijgt hij er last van. Maar zijn tenen zijn gelukkig weer helemaal beter, daar heeft hij geen pijn meer van. Misschien komt zijn arm nog goed, met injecties. Afwachten maar weer.

Ik kan gewoon niet tegen hem zeggen "Gerard je kan misschien nooit meer autorijden, of goed leren lezen en schrijven." Hij weet zeker van zichzelf dat het allemaal weer goed komt en dat hij weer helemaal terugkomt. Het is hard, maar hij moet er zelf achter komen.

Het is zo erg om hem zo te zien, zo hulpeloos. Zoveel dingen wat hij niet meer weet en kan. Al die jaren waarin hij zoveel geleerd heeft, allemaal weg...

Deze week is Gerard weer begonnen met zijn therapieën. Vandaag konden we niet gaan, omdat hij naar de bedrijfsarts moest.

Ik vraag mij af of verdere behandeling in dit revalidatiecentrum wel goed is voor Gerard. Iedere dag krijgt hij Ergotherapie, beetje praten over hoe de week is geweest, Logopedie, woordjes opschrijven en dingen vertellen over plaatjes. Wat ik begrepen heb is dat Gerard nu juist heel veel moet leren, omdat hij nu nog veel opneemt en kan leren, wanneer dit het enige revalideren blijft voor zijn hoofd, zie ik het somber in. Dit gaat veel te langzaam, twee uurtjes per dag er moet toch meer te doen zijn hiermee.

Donderdag heb ik een afspraak met de Revalidatiearts en ga ik hem vragen wat er nog meer mogelijk is. Want dit is zonde van de tijd, Ik kan ook woordjes met hem schrijven en plaatjes bekijken.

Wordt vervolgd.....

Afgelopen maandag zijn we naar het ziekenhuis geweest, om Gerard zijn ingegroeide teennagels te laten behandelen. Het was een hele pijnlijke ingreep. 's Avonds kreeg hij zoveel pijn toen de verdoving ging uitwerken. Hij zweette en zag zo wit, hij was misselijk en duizelig, hij viel bijna flauw. Toen was ik zo bang voor zijn hart en heb 112 gebeld. 10 Minuten later was de ambulance er, ze hebben zijn hart nagekeken en zijn bloeddruk, maar dat was allemaal goed. Het geval was dat zijn lichaam de pijn niet aankon. Maar we waren toch een beetje gerustgesteld dat zijn hart het wel aankon. 

Dit was best een hele ervaring voor mij, die angst is verschrikkelijk, dat er weer wat met hem gebeurt. Maar ook dat er wat met mij gebeurt. Wie zorgt er voor hem, als ik er niet meer ben. Het speelt allemaal door mijn hoofd. Ik heb angstaanvallen, maar ik moet sterk blijven voor Gerard.

Volgende week moeten we naar de dokter voor zijn arm. Hij heeft daar verschrikkelijk veel pijn aan. Zijn schouderblad is ontwricht, of door het lange liggen in het ziekenhuis, of doordat het ambulance personeel hem snel uit de badkamer hebben getrokken, op de dag van zijn reanimatie. De dokter van het revalidatiecentrum zegt er is niks aan te doen verder, hij moet er mee leren leven. Maar hij kan niks met die arm, omdat elke snelle beweging hem door de grond doen gaan van de pijn. Daarom wil ik er een specialist naar laten kijken. Doen we volgende week, als hij weer schoenen aan kan.

We hebben ook nog wat leuks om naar uit te kijken. We kregen een brief van een notaris, met de mededeling dat we een erfenis krijgen. Gerard zijn oom is overleden en had geen testament, dus nu wordt alles verdeeld over de nog levende broers en zusters en de kinderen van de overleden broers en zusters en ook onder de kinderen van de overleden kinderen. We hebben geen idee om hoeveel geld het gaat, misschien is het niks, maar wel leuk om daar plannen over te maken.

Gerard wil zijn collega's, die bij hem langs kwamen terwijl hij thuis is, heel erg bedanken. Hij is zo dankbaar dat jullie hem niet vergeten zijn. En natuurlijk onze vrienden Jan en Janneke en Jan en Greet. Hij vond het geweldig gezellig allemaal. Wanneer Gerard weer helemaal herstelt is van alles, komen we bij jullie langs.

Vandaag is het officieel, Gerard zijn ontslag uit het RRC. We hebben het gevierd met een lekkere lunch in het Haagsche Schouw.

De NeuroMax wordt ook niks, want Gerard kan het rooster heel goed lezen nu. De NeuroMax was een paar weken geleden wel goed voor hem, maar hij gaat zo goed vooruit, dat het niet meer nodig is. Hij vond het trouwens toch niks, dat ding lag meer op zijn nachtkastje dan aan zijn broek. Veel te lastig.