Afgelopen maandag zijn we naar het ziekenhuis geweest, om Gerard zijn ingegroeide teennagels te laten behandelen. Het was een hele pijnlijke ingreep. 's Avonds kreeg hij zoveel pijn toen de verdoving ging uitwerken. Hij zweette en zag zo wit, hij was misselijk en duizelig, hij viel bijna flauw. Toen was ik zo bang voor zijn hart en heb 112 gebeld. 10 Minuten later was de ambulance er, ze hebben zijn hart nagekeken en zijn bloeddruk, maar dat was allemaal goed. Het geval was dat zijn lichaam de pijn niet aankon. Maar we waren toch een beetje gerustgesteld dat zijn hart het wel aankon. 

Dit was best een hele ervaring voor mij, die angst is verschrikkelijk, dat er weer wat met hem gebeurt. Maar ook dat er wat met mij gebeurt. Wie zorgt er voor hem, als ik er niet meer ben. Het speelt allemaal door mijn hoofd. Ik heb angstaanvallen, maar ik moet sterk blijven voor Gerard.

Volgende week moeten we naar de dokter voor zijn arm. Hij heeft daar verschrikkelijk veel pijn aan. Zijn schouderblad is ontwricht, of door het lange liggen in het ziekenhuis, of doordat het ambulance personeel hem snel uit de badkamer hebben getrokken, op de dag van zijn reanimatie. De dokter van het revalidatiecentrum zegt er is niks aan te doen verder, hij moet er mee leren leven. Maar hij kan niks met die arm, omdat elke snelle beweging hem door de grond doen gaan van de pijn. Daarom wil ik er een specialist naar laten kijken. Doen we volgende week, als hij weer schoenen aan kan.

We hebben ook nog wat leuks om naar uit te kijken. We kregen een brief van een notaris, met de mededeling dat we een erfenis krijgen. Gerard zijn oom is overleden en had geen testament, dus nu wordt alles verdeeld over de nog levende broers en zusters en de kinderen van de overleden broers en zusters en ook onder de kinderen van de overleden kinderen. We hebben geen idee om hoeveel geld het gaat, misschien is het niks, maar wel leuk om daar plannen over te maken.

Gerard wil zijn collega's, die bij hem langs kwamen terwijl hij thuis is, heel erg bedanken. Hij is zo dankbaar dat jullie hem niet vergeten zijn. En natuurlijk onze vrienden Jan en Janneke en Jan en Greet. Hij vond het geweldig gezellig allemaal. Wanneer Gerard weer helemaal herstelt is van alles, komen we bij jullie langs.